مراکزی که با کمک ویدئو همه‌چیز را رصد می‌کنند به‌مرور جایگزین برج‌های مراقبت می‌شوند برج‌های مراقبت ناپدید می‌شوند

برج‌های مراقبت در فرودگاه‌ها یکی از مهم‌ترین بخش‌ها هستند؛ افرادی که در این بخش‌ها کار می‌کنند پرتنش‌ترین شغل دنیا را دارند؛ اما اکنون قرار است شغل آنها چهره‌ای کاملاً مجازی به خود بگیرد و برج‌های مراقبت به آسمان‌خراش‌هایی که کیلومترها با فرودگاه فاصله دارند، منتقل شوند.
برج مراقبت ۶۷متری که در فرودگاه بین‌المللی سان‌فرانسیسکو در ماه اکتبر راه‌اندازی شد یک سازه متفاوت است که بالغ بر ۱۲۰میلیون دلار هزینه به همراه داشته‌است. این سازه از ابتدا قرار بود شبیه به یک فانوس دریاییِ باستانی باشد؛ همان نوعی که کشتی‌ها را به سمت اسکله هدایت می‌کرد. اما کسانی که این برج را دیده‌اند حتماً می‌دانند که به جای فانوس دریایی بیشتر شبیه به یک فیل سفیدِ بزرگ است. اما در حالی‌که در سان‌فرانسیسکو به دنبال ساخت چنین برج مراقبتی هستند، در دیگر فرودگاه‌ها، افراد سعی دارند از این برج‌هایی که شبیه به زندان هستند رها شوند و همه‌چیز را از راه دور کنترل کنند. این کار هم کم‌هزینه‌تر و هم امن‌تر خواهد بود. این مراکز معمولاً در آسمان‌خراش‌هایی هستند که چندین کیلومتر با فرودگاه فاصله دارند و به کمک امکاناتِ جدید و امروزی، همه‌چیز را از راه دور رصد می‌کنند.

چنین برج‌های مراقبتی که از راه دور همه‌چیز را کنترل می‌کنند، ویدئوهایی را از راه دور دریافت می‌کنند و فرودگاه را از همه زاویه‌ها می‌بینند. کامپیوتر، تصاویر مختلف را به هم متصل می‌کند و آنها را روی یک صفحه‌نمایش نشان می‌دهد. در نتیجه یک فضای مجازی شکل می‌گیرد که می‌توان در آن، هرچیزی را کنترل کرد. گاهی تصاویر با همدیگر یک منظره ۳۶۰درجه‌ای را شکل می‌دهند. می‌توان از صفحه‌نمایش‌های مختلف در فرودگاه‌ها استفاده کرد و از این طریق همه نقاط را به طور کامل زیر نظر داشت.

نخستین فرودگاهی که تصمیم گرفت از یک برج مراقبت مجازی استفاده کند، در سوئد بود. در این فرودگاه سالانه ۸۰هزار مسافر رفت‌وآمد می‌کنند. برج مراقبتیِ همیشگی در آوریل ۲۰۱۵ در این فرودگاه تعطیل شد. تمامی افرادی که در این برج مشغول به کار بودند به ساختمانی رفتند که ۱۳۰کیلومتر با جای قبلی فاصله داشت. حالا افراد در این ساختمان، همه لحظه‌ها را رصد می‌کنند و همه این اتفاقات به لطف تکنولوژی افتاده‌است.

اما نروژ در آن‌سوی آب‌ها، رویاهای بیشتری از سوئد در سر می‌پروراند. این کشور خیلی بلندپروازانه‌تر به ماجرا نگاه می‌کند. آنها سعی دارند به کمک چند شرکت، کنترل بیش از ۱۵فرودگاهِ کوچک را به دست بگیرند. در واقع آنها سعی دارند کنترل این ۱۵فرودگاه را در کشور نروژ، به یک منطقه در این کشور واگذار کنند. فرودگاه‌های نروژ اغلب روزانه چندین پرواز دارند و هرکدام، خودشان همه کارها را انجام می‌دهند. اما مرکز جدید قرار است همه این فرودگاه‌ها را به هم متصل کند و کارها را از یک نقطه دنبال کند.

چند کشور دیگر نیز در دنیا به دنبال برج‌های مراقبت مجازی هستند که کارشان را از راه دور انجام بدهند. فرودگاه ناتس در بریتانیا سعی دارد در سال ۲۰۱۹ این برج‌های مراقبت را راه‌اندازی کند. البته مسئولانِ این فرودگاه، چندین بار ایده خود را در فرودگاهِ سوئد محک زده‌اند.

البته برج‌های مراقبتی که از راه دور مشغول به کار خواهند شد به فرودگاه‌های هوشمند محدود نخواهند شد. تکنولوژی قرار است آن‌قدر پیشرفت کند که هر فرودگاهی از این امکانات بهره‌مند شود. البته قرار است ابتدا آزمایش‌هایی در این زمینه انجام شود. وظایف این برج‌های مراقبتیِ مجازی نیز در آینده بیش از یک برج مراقبتیِ تنها خواهد بود. یعنی آنها باید هرچه را در فرودگاه اتفاق می‌افتد زیر نظر داشته‌باشند. برخی از فرودگاه‌های بزرگ قرار است از این برج‌های مراقبتی به عنوان مرجعی برای پرسش‌های مکررِ خود استفاده کنند. برای مثال در امریکا نخستین برج مراقبتی که به این شکل راه‌اندازی می‌شود قرار است وظایفی بیش از یک برج مراقبتیِ معمولی داشته باشد. این برج‌های جدید می‌توانند بار بزرگی را از دوش افرادِ شاغل در این بخش نیز بردارند؛ چرا که همه‌چیز به کمک تکنولوژی کنترل می‌شود.

چرا برج‌های مراقبت مجازی؟

اما چه چیزی باعث شده فرودگاه‌ها در این مسیر قدم بردارند؟ افزایش کارایی و امنیت، دو عامل اصلی هستند که فرودگاه‌ها را به این مسیر هدایت کرده‌اند. این برج‌های مراقبتی جدید باعث می‌شوند که مسئولان دیگر هزینه‌های کلانی را صرف ساخت برج‌های بلند نکنند و صرفاً به کمک تکنولوژی کارهای خود را پیش ببرند. همه اینها نوعی پس‌انداز به شمار می‌آید و باعث بهبود ارائه خدمات در فرودگاه‌ها نیز می‌شود. برای مثال در نروژ، دنبال کردنِ این برنامه‌ها باعث کاهش ۳۰ تا ۴۰درصدیِ هزینه‌ها در فرودگاه شد.

امنیت از هزینه مهم‌تر است. زمانی ‌که هوا تاریک می‌شود یا وقتی وضعیت هوا مناسب نیست، هر اتفاقی ممکن است رخ بدهد. اما برج‌های مراقبتی که در خودِ فرودگاه نیستند و امکانِ رصد هرچیزی را از راه دور دارند، این خطرات را به حداقل می‌رسانند. از آنجا که اتکا بر دوربین‌های مختلفی است می‌توان امید داشت که خطرات به میزان زیادی کاهش پیدا کنند و در نتیجه پروازها نیز ایمن‌تر شوند. به هر حال صنعت هواپیمایی در حال پیشرفت است؛ مهندس‌ها هر روز از چیزهای تازه‌ای سخن می‌گویند و به مدد هوش مصنوعی راه را برای پیشرفت‌های تازه باز می‌کنن



دیدگاهها بسته شده است.